این بار هم برای بار ۱۰۰۰۰۰۰۰۰۰۰ اگر به این فکر کنم اخرش می شود همان که ۱۰۰۰۰۰۰۰۰۰ بار قبل شده بود.وقتی هی فکر می کنی و به هیچ نتیجه ای نمیرسی فقط اعصابت خورد می شود و پاکت سیگارت چروکیده تر.

من دلم سخت هوای مهربانی های تو را دارد و خنده هایت را پشت ان قیافه ی جدی که ادم اگر نشناسدت جرات نمی کند طولانی نگاهت کند.

من دلم برای چشمهای تو تنگ شده است.اصلا انگار وقتی که از سد رسمی بودن چشمی رد می شوی و میرسی به انچه که پشت آن اخم همیشگی اش جریان دارد،دیگر نمی توانی فراموش کنی و دلت برایش تنگ نشود.حالا منی که اینجا نشسته ام بی انکه تو باشی سخت دلم تنگ شده است بانو.

دلم برای خنده های تو با همه ی قشنگیهاش و اخمهای گاه و بی گاه تو تنگ شده است و نمیتوانم اسمت را بلند داد بزنم  جوری که صدایم از این همه فاصله به تو برسد و بیایی که ببینمت.

قرار نیست از ترس حرف دیگران از تو با همه ی مهربانیت حرف نزنم که.اصلا به کسی چه ربطی دارد ؟دلم می خواهد از همه دوست داشتنی که نسبت به تو در من جریان دارد حرف بزنم.دلم می خواهد بگویم دلتنگیهای مرا بی هیچ مانعی میپذیری و با همه ی وجودت گوش میدهی تا از هر چه بغض خالی شوم.دلم می خواهد بگویم سهم بزرگی از دلتنگیها و تنهاییهای مرا از روی شانه هایم برداشته ای و بی هیچ شکایتی مانده ای و همراه شده ای تا بخندم و خوشحال شوی از خوشحالیهام.حالا بماند که چقدر سخت بود همراه تنهاییهای تو شدن .

اصلا انگار از تو نوشتن کار من نیست.انگار باید خودت را قاب کنم بگذارم اینجا تا هر کس تو را می بیند بفهمد((تو)) که این همه بزرگ هستی یعنی چه.اما در مورد تو من خسیس تر از انم که این کار را بکنم و حسود تر از انکه نگاه غریبه ای را بر صورتت تاب بیارم.

این کتابی نوشتن منو وادار کرد برا اینکه یه کلمه بگم دوست دارم و دلم برات تنگ شده این همه جون بکنم.دیدی تو رو خدا....